i'm not into reading novels and such, nakapagbasa lang ako nun sapilitan pa kasi we would have to summarize it and tell the plot and all and characterize all the characters in the story (kahit napadaan lang kailngan pang isingit) just imagine the headache it gave to me, argh! kaya nga idol ko yung mga taong nakakapag-state ng favorite author at book nila (yung mala new york's best seller). Ang mga binabasa ko lang na madibdiban tlga at yung todo effort at yung tipong yung eagerness ko na matapos ay yung mga books ko nung college (go mortimer! go atkins! go chang!...i luv you all). Hanggang isang araw natuwa ako sa kulay ng libro at sinubukan kong basahin, from then on i got hook up reading all his creations. The man i should thank for is none other than Bob Ong, grabe ang saya kasi basahin because it totally reflects the lives of an ordinary Filipino struggling to live and such. Kasi nakaka-relate ako, as in sobra! from treating teachers, sa pagtatambay sa labas ng bahay, sa pakikipagtsismisan sa kapitbahay sa mga weird na traditions pero buong puso pa ring niyayakap, sa mga asal pinoy na nakakabanas pero unknowingly e normal ko naman tlagang ginagawa. Mapapangiti ka tlga, how he describes yung mga kabulukan sa gobyerno na hindi na tlaga magbabago kahit ilang rally at kahit ilang tiga-KMU pa ang mamatay. Indeed, nakakatawa kaso nakakainis kasi main factor din yun kung bakit usad pagong ang pag-unlad natin. Pero andyan pa naman yung mga tulad ni Pac-man na kahit papaano nagpapatunay na hindi kathang isip ang PILIPINAS db, sana lang dumami pa ang tulad nila. Pero mas maganda sana kung as a whole, as a nation, makilala tayo hindi yung dahil sa representative natin sila tulad ni lea salonga o kya ang mga F1 racer. Umaasa pa din kasi ako na kahit papaano aayos din Pilipinas, sign? gusto mo ng sign? "mayor Lim"
